สวัสดี, New York

ที่นี่ New York  นะ เราไม่คิดว่าจะได้บินมาดูงานนายไกลถึงที่นี่ เมืองที่เราโคตรอยากมา เหมือนอยู่ดีๆ ฝนก็ตกแล้วหอบให้เรามาอยู่ที่นี่  อันที่จริง! เราเคยดูนิทรรศการงานของนายมาครั้งนึงแล้วที่กรุงเทพฯ เราว่านายตั้งใจทำมันมาก นายให้ชื่อผลงานทั้งหมดนี้ว่า “ศิลปะเหล็กคง” เพราะมันมีที่มาจากนามสกุลของนายเอง นายบรรเจิด เหล็กคง หนุ่มโคราชที่ทุ่มเวลาให้งานที่รักมานานกว่า 13 ปี (นายเพิ่งไปเปลี่ยนนามสกุลที่ อำเภอประจำจังหวัดมาใช่ไหม? นายบอกเราได้ เราไม่ล้อ แฮ่)

เรื่องของนาย: เราจะเล่าเรื่องสิ่งที่เราเห็นจากโอกาสที่เราได้ไปดูงานของนายให้ฟัง   เรานั่งเครื่องบินนานมาก และเราก็…โคตรง่วง พอเราไปถึงเรากินเยอะมาก จนน้ำหนักขึ้น แต่นั้นก็ทำให้เราได้เห็นอะไรหลายอย่างโดยที่เราไม่ต้องใช้จินตนาการ เพราะเรื่องราวของจริงมันเดินเรื่องอยู่รอบๆตัวเราตลอดเวลา มันใหม่ มันจริงและอบอุ่น ขอบคุณงานของนายที่ทำให้เราได้อยู่ในบรรยายกาศแบบนั้น ขอบคุณ สิงห์ปาร์ค เชียงราย ที่ให้ทุนสนับสนุนนายได้แสดงงาน

เราพยายามมองหาเรื่องราวบางอย่างที่เป็นแรงบันดาลใจให้นายทำงานนี้ขึ้นมา นายเล่าว่า บ้านนายเป็นอู่ซ่อมรถ นายเรียนสถาปัตย์ นายชอบวาดเขียน นายชอบออกแบบ นายชอบงานศิลปะท้องถิ่น นายโตและเรียนที่โคราช นายอยากทำงานจากโลหะแข็งๆ ที่เห็นในอู่ของครอบครัวนาย ให้ออกมานุ่ม ให้เส้นสายของมันเหมือนตวัดจากปลายพู่กัน  เราว่านายทำมันได้แล้ว นายสร้างและหาโอกาสให้ตัวเองตลอดมาจนมาถึงจุดนี้ได้ งานของนายที่ว่าดีแล้ว เรากลับมองเห็นระหว่างทางนายพยายามมามากขนาดไหน เราไม่รู้หรอกนะว่า งานของนายจะขายได้เท่าไหร่ แต่ที่เรารู้สึกได้ นายได้สร้างโอกาสให้คนอื่นมองเห็นโอกาสทำในสิ่งที่ตัวเองรัก  นายมีเว็บผลงานของตัวเองด้วยนิ  lekkong.com  เราขอเก็บงานของนายไว้ดูหน่อยนะ

เรื่องของเขา: ถ้าไม่มีเขา  เราคงไม่มีโอกาสได้ไปดูงานของนาย และต้องขอบคุณเรื่องของนายอีกครั้งท่ีทำให้เขาให้โอกาสเราทั้งคู่  สิงห์ปาร์ค เชียงราย  เขาเป็น Sponsor ให้นายและเรา  เขาเป็นสิงห์ตัวใหญ่ใจดีที่สนับสนุนงานศิลปะของคนไทย งานดีๆ ที่ให้อะไรต่อนาย ต่อเขาและคนต่อไป นายเป็นคนแรกของ โครงการ Singha Park Social Enterprise  ที่ได้แสดงผลงานใน Agora Gallery  โดยการเดินทางและค่าใช้จ่ายทั้งหมดในครั้งนี้สิงห์ปาร์ค เชียงรายเป็นผู้สนับสนุนทั้งหมดจนจบระยะเวลาการแสดงผลงาน   นอกจากสนับสนุนผลงานของนาย เขายังสร้างเรื่องราวของงานให้เป็นที่รับรู้ทั้งในประเทศไทยและต่างประเทศ เพื่อเปิดโอกาสให้ศิลปินคนต่อไปได้นำเสนอผลงานของตัวเองบ้าง

คนมีของ ลองส่งผลงานหรือติดต่อดู งานที่ดี คงต้องมองหาจังหวะที่ถูกและโอกาสที่ตรงกัน  หาโอกาสเปิดไฟใส่งานตัวเองบ้าง เราจะได้ไม่ต้องมานั่งโทษโชคชะตา ทำมัน หามัน ถ้าจังหวะมันใช่ โอกาสของเราต้องมาถึง  โลกนี้มีตัวอย่างเยอะ ลองหาตัวอย่างที่ชอบหรือหลายๆตัวอย่างที่คิดว่าเหมาะกับตัวเอง ทำสิ่งที่ชอบให้ดี พอถึงเวลาอยากโชว์หาโอกาสที่จะโชว์ อย่าอายที่จะโชว์สิ่งที่เรารัก และตั้งใจ  เราเป็นกำลังใจให้นะ ศึกษากติกาการสมัครหรือส่งผลงานได้ที่นี่  Solo Exhibition 

อยากฟังเรื่องของเราบ้างไหม….ใครอยากฟัง โอเค เราจะเล่า ฟังสิ

ท่านสามารถรับชมงานของนายบรรเจิด เหล็กคง ได้แบบ 360 องศา ที่นี่ หมุนภาพสิ ของเล่นใหม่

มาฟังเรื่องของเราบ้างนะ เรายัดเยียด

เรื่องของเรา: สวัสดีเราชื่อณิช เราทำคลิปข้างบนนี้เอง เราอยากให้ดู ดูเถอะ มันบอกเรื่องราวการเดินทางของเราครั้งนี้ได้ดีมาก ขอบคุณสิงห์ปาร์ค เชียงราย ที่ให้โอกาสเราได้ไปร่วมงานครั้งนี้ เหมือนถูกหวย เสียอย่างเดียวซื้อหวยไม่เคยถูก เศร้าหวะ เข้าเรื่อง คลิปนี้เราไม่ได้ตั้งใจให้งานออกมาเป็นแบบไหนเลย มันไม่มีการวาง Storyline  ไว้ก่อน อยู่ๆ กลับมาดู footage ตัดไปตัดมา เห้ยต้องเติม concept เข้าไปหน่อยหวะ เห้ย เพลงต้องมาหวะ อ้าวชิบหายแล้ว ภาพหมดขยายเวลาภาพออกให้ทันเพลงจบพอดี ชอบหวะ ขี้เกียจทำพอดี พอๆ  อ้าวเวงละ เขียนข้อมูลผิดเอาคลิปกลับมาแก้ ปล่อยคลิปไป ชอบจัง   ถ้าทำงาน production งานคงออกมาพัง แต่เราชอบงานนี้ที่ออกมาแบบนี้มากเพราะอารมณ์ ความคิด จังหวะช่วงเวลา มันเต็มไปหมด  ดีจังขอบคุณตัวเองที่ยกกล้อง หยิบมือถือ ขึ้นมาถ่ายทุกครั้งที่อยาก…นะ


เราชอบเมืองนี้ มันสนุกและมีโอกาสเยอะไปหมด มันมีความแปลกประหลาดในแบบที่เราคิดไม่ถึง เราสามารถเดินได้รอบเมือง  เหนื่อยก็ลงรถไฟใต้ดิน หลงก็เปิด google map แต่งตัวยังไงก็ได้ไม่แตกต่าง ดูเหมือนจะชิล แต่มันเป็นเมืองของคนมีเป้าหมายและรู้ว่าตัวเองต้องการอะไร เพื่ออะไร เลือกวางบางอย่างไว้ และใช้ชีวิตในแบบที่เลือกและรอวันที่คิดว่าพร้อม เพื่อออกจากเมืองนี้ สำหรับเราที่นี่ไม่ใช่เมืองเที่ยวให้สนุก แต่เรากลับอยากใช้ชีวิตให้เก่งขึ้น อาจจะเป็นเพราะแบบนี้เราเลยคิดถึง concept: Mee found this words ในคลิป อันที่จริงไปที่ไหนหลายคนคงรู้สึกแบบนั้น เพราะนั้นคือดินแดนใหม่ สำหรับเราคงเป็นแบบนั้นที่ต่างออกไปคงเป็นประสบการณ์ของเรา และจังหวะที่พอดี

<< คนไร้บ้านที่นี่บางมี Tablet ใชั  เปิด Youtube และอ่านข่าวจาก CNN NEWS ไม่ใช่ทุกคนที่เป็นแบบนี้ ถ้าอยากรู้จักคนไร้บ้านในมุมน่ารักลองดู Blog พี่ป๊อก ศิลปินคนไร้บ้านใน NYC PAIROJ PICHETMETAKUL

อาหารรถเข็นอร่อย และอาหารจาก Food truck ก็อร่อย และลายบนรถสนุก

เมืองนี้มีกลิ่นแฮปปี้ไลฟ์ ฮาๆ ชีวิตเอนจอย แค่ดมก็ถึง

งานศิลปะ คนอยากดู คนอยากโชว์ คนอยากทำ เยอะเป็นบ้า

อมยิ้มข้างทางแบบอินเตอร์ ฮาฮา

อร่อยไหม รักกันเหลือเกินเน้อ ผู้คนนั้น มานี่สิ เราซื้อให้กิน ไม่ต้องแย่งกัน

มนุษย์เหล่านี้ เท่เป็นบ้า

เราได้คำตอบแล้ว ตายตาหลับแล้ว

ทำไม  Statue of Liberty หรือ เทพีเสรีภาพถึงเป็นสีเขียว? นั้นไงคิดมาตั้งนาน บอกมาตรงๆ ดูดมากไปหรือป่าว กี่หลุม เขียวทั้งตัวขนาดนี้  พี่ที่ไปด้วยกันเล่าให้ฟังค่ะ ว่าทำไมถึงเป็นสีเขียว อ๋อ! ตอนนั้นใส่หูฟังเลยเหมือนตั้งใจฟังแต่ป่าว ไม่รู้เรื่องอะไรเลย นั่งง่วงอยู่ วันนี้เลยมาค้น google (อั๊ยยะ พูดถึง google บ่อย บ้าจริง อ่อยให้เขามาสนใจ)  รู้หรือไม่เทพีเสรีภาพ พื้นเพไม่ได้เป็นคนอเมริกัน แต่เป็นคนฝรั่งเศส ชาวฝรั่งเศสสร้างนางและมอบให้ในวันชาติครบรอบ 100 ปี  4 กรกฎา 1876  หลังจากยืนมานาน นางเลยได้ green card เสนอหุ่นสวยอยู่บนเกาะลิเบอร์ตี้อย่างสุขใจ

แล้วทำไมนางถึงเป็นสีเขียว?? นางทำมาจากโลหะสำริด ที่มีส่วนผสมหลักเป็นทองแดง นางไม่ได้ทาครีมกันแดดครีมเคลือบผิวเพื่อกันสนิม ตากแดด ตากลม ตากฝน แก่แล้วอีก นานวันเข้านางจึงสนิมขึ้นตัว เมื่อทองแดงเกิดสนิมขึ้น และสนิมที่เกิดขึ้นทำปฎิกิริยาเคมีทำสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ ทาดา กลายเป็นสนิมเขียว นางจึงมีผิวสีเขียวอ่อน (Patination)  เคยไปดูพิพิธภัณฑ์เครื่องสำริดหรือของโบราณบ้านเชียงปะละ อะไรประมาณนั้น ไหเขียวๆ กำไลเขียวๆ ที่ขุดไปแล้วเจอวางอยู่ข้างๆโครงกระดูก เป็นเหมือนกันทั่วโลก  แต่นางตัวใหญ่กว่า เราเลย ว้าว! โอเคนะ ไม่ได้ทาสี ไม่ได้ดูด เขียวตามธรรมชาติ

หิว!  กินเพลินมาก จนน้ำหนักขึ้น กลายร่างเป็นหมูแข็งแรงจนปัจจุบันนี้

อาหาร? เรามักจะโดนปลูกฝังลงสมองมาตั้งแต่เด็ก เรื่องความเลี่ยนชวนน่าเบื่อของอาหารฝรั่ง ที่มีแต่แป้ง ขนมปัง เนย ชีสและนม เราขอยืนยันว่า NYC เป็นเมืองที่มีความหลากหลายทางอาหารสูงมากเพราะคนที่เข้ามาอยู่เกาะนี้มาจากหลากหลายเชื้อชาติ แต่ละชาติจะหอบฝีมือการทำอาหารติดมาด้วย และบรรเลงมันได้อร่อยมาก เรากินไม่ยั้งทุกอย่าง โดยเฉพาะพิซซ่าที่โครตอร่อย   ไม่ชวนน่าเบื่อกินชิ้น 2 ชิ้นจบแบบเมืองไทย อาหารญี่ปุ่น เกาหลี รสชาติโคตรดี  อาหารไทยก็ดี้ดี  เราไม่แปลกใจทำไมคนประเทศนี้อ้วน ฮาฮา เพราะขนมปังนางดี เนยนมนางดี แต่ผักนางแพงมาก ขนาดที่ใหญ่โตของผักมาพร้อมกับราคาสูง

กินเถอะ เวลาไปเที่ยว  อาหารมันเป็นวัฒนธรรมมีชีวิต ที่สื่อสารกับเราได้ดีมากอย่างนึง  อ้วนด้วย อร่อยด้วย ถ้ามันไม่ถูกจริตลิ้นก็กินเพื่อเรียนรู้ คุคิ คิดไรมาก อาหารไม่ผิด การบริการที่ไม่จริงใจต่างหากที่ผิด
คลิปกิน เราเยอะมาก เราอยากโชว์ เข้าไปดูต่อใน Youtube นะ >>

ว่าด้วยเรื่องของความรู้

Galllary/Museum เรามีเรื่องจะเล่า…ต่อ   เราอุทานว่า เชรี่ยยาวๆ ทุกครั้งที่เดินเข้าไปในสถานที่ทางจิตวิญญาณ งานดีมาก งานดี เก็บรักษาดี และสามารถอยู่ได้เป็นวันๆ และวันเดียวก็ไม่พอด้วยสิในแต่ละที่ ก่อนไปตั้งใจไว้ว่าต้องเข้า Museum ให้ได้ เข้า Galllary ให้เยอะที่สุดในเวลาที่อำนวย  ที่เด็ดคือค่าเข้า   ในประโยคที่ว่า  “The amount you pay is up to you.” (จ่ายเท่าที่ยูสามารถ หรือ บริจาคมาเท่าที่มี) เอาไปเลย 1 เหรียญ จนต้องเจียมนะ แต่ถ้าผู้รักษาประตูผ่านทางหน้าโหด เค้าจ่ายตาม Suggested Adminssion ก็ได้ แฮ่  สำหรับที่นี่การจ่ายเท่าที่เราจ่ายได้ในพิพิธภัณฑ์แห่งชาติทั้งหลายของรัฐไม่ใช่เรื่องน่ารังเกียจ ของเอกชนจ่ายไปตามระเบียบนะคะ

“งานดังๆ คนมุงดูกันเพียบ
งานดีๆ จึงอยู่อย่างเหงาๆ”
ถ่ายรูปงานเหงาๆ มาดูบ้างเผื่อจะดัง

อ๋อ! ดูงานของศิลปินรู้เรื่องหรอ? พูดเลยว่าไม่ ยิ่งงาน Abstract แล้วนั้น โอ้โห..มองอยู่นาน เมิงต้องการสื่อไรวะ เออนั้นแหละที่เข้าใจ ขอขอบคุณที่มีข้อมูลประกอบอยู่ข้างๆ อ๋อ! เก่งภาษาอังกฤษหวะ อ่านรู้เรื่องด้วย โถ! เปิด google ไหมเมิ้ง และไม่ใช่เราคนเดียวที่ก้มหน้าเปิด google เพื่อดูข้อมูลงานศิลปะที่ตัวเองอยากรู้ คนอื่น และเด็กน้อยที่เข้ามาดูก็เป็นเหมือนเรา  มาครั้งแรก ไม่รู้นี่ไม่ประหลาดละ โง่ซะมั้ง จะได้ค้นหาเป็นเน้อ ประโยคเข้าข้างตัวเองนี่หล่อจัง

การเดินดูงานศิลปะ ทำให้อยากเรียน “ประวัติศาสตร์ศิลปะ” ใหม่เป็นอย่างหนัก เอาจริงตอนเดินดูพิพิธภัณฑ์เมืองไทยยังไม่อยากเรียนรู้รากเหง้าของตัวเองเท่ากับของคนอื่นเลย ทำไมนะ ทำไมนะ

เราว่าเราเจอความรักด้วยนะ : ฮิ้ว!!!  อยากเจอคนจริงใจ มีไหมแถวนี้ อยากเจอคนดีๆ แถวนี้มีไหมเธอว์

มีอยู่วันนึง พี่ก่อน (หญิงสาวคนนึงที่โชคซะตาพาให้เรามาพบกันครั้งแรกที่นี่) พาณิชเดินเที่ยวฝั่ง Brooklyn เราออกไปกันทั้งวัน ตกเย็นว่าจะไปนั่งกินเบียร์กันสักหน่อยแต่แล้วร้านที่อยากกินก็ปิด เอาฟะ มาละนิ นั่งเล่นริมน้ำรอดูพระอาทิตย์ตก แถวนั้นเป็นสนามกีฬา มีสวนเล็กๆเอาไว้นั่งชิล เรานั่งกันอยู่ตรงนั้นนานพอสมควร สำหรับเรามันเป็นการนั่งเฉยๆ ที่มีความสุขมาก มองนั่นมองนี่ เหมือนมีหนังรักให้ดูอยู่ตรงหน้า

ใช่! เราเจอความรัก เราเห็นผู้ชายคนนึงเดินออกไปริมน้ำและมองอะไรอยู่นานมากดูเขามีความสุข เราเห็นความรักแบบสงบๆ อยู่กับตัวเอง  ฉากต่อมา เราเห็นเพื่อนสนิทกลุ่มนึงนั่งคุยกัน ส่งปุ้นผลัดกันดูดพ่นควัน อ๋อทำไมรู้ว่าปุ้นเพราะกลิ่นดีเหลือเกิน เราเห็นความรักอีกแบบจากกลุ่มนี้ อีกสักพักมีคุณลุงนั่งรถเข็นมาพร้อมกับลูกๆ คุณลุงเดินไม่ได้ ลูกสาวจึงพาออกมารับลม แล้วคุณลุงก็นั่งมองเมืองด้วยแววตาอิ่มๆ

ดีจังที่นั่งมอง

การนั่งอยู่ต่ออีกสักนิดทำให้….อารมณ์ในภาพนี้ก็เกิดขึ้น  พ่อและเด็กยังนั่งเล่นกันอยู่ที่เดิม สักพักชายหญิงวัยรุ่นคู่นึงก็เดินมาจูบปากกัน และถ่ายรูปแสดงความรักกันอย่างมีความสุข เราเห็นอะไรก็ไม่รู้ที่รู้สึกว่าอุ่นจัง เลยหยิบกล้องขึ้นมาวางอารมณ์นี้ไว้ ดี…อืม…มันดี เป็นการนั่งอยู่เฉยๆ ที่มีความสุขมากและวันนั้นเราก็กลับที่พักอย่างมีอะไรจริงๆ ทั้งในใจและในความคิด มากกว่าการกินหรือการเดินดูพิพิธภัณฑ์ ดีจังที่นั่งมอง…และขอบคุณที่มารักกันให้ดู

NYC ดีมากนะ ประทับใจ ขอบคุณ เรื่องของนาย และเรื่องของเขาที่ทำให้มีเรื่องของเรา ฮาฮา
เดินทางให้สนุกในทุกที่ เย้ แล้วเจอกัน