ณิชตัดบางส่วน บางตอน ของคลิปออกมาในแบบของณิชเองนะ หมายความว่า รายการจริง คุณอาจจะไม่เจออะไรแบบนี้ โดยเฉพาะคำหยาบเนี่ย น่าจะไม่ผ่าน กอง Censor  อุ้ยส์ เยาวชนควรรับชมอย่างมีสติ* และคิดเองนะคะ ฮาาา

จังหวะต้องดีมากนะ ถึงจะเขียนบล๊อกเก็บไว้เป็นความทรงจำว่า ครั้งหนึ่งมีโอกาสเป็นพิธีกรช่องฟรีทีวี  เงียบกริบมาหลายตอน คนเรามันก็ต้องมีเขิลอายกันบ้าง เห็นหน้าด้านแบบนี้ก็มีมุมอ่อนหวาน โธ่ถัง!

อยากรู้อยากเห็นสินะ หึหึ
Cyber City
เมื่อส่องรายการย้อนหลังแล้วก็เงียบๆไว้ มันมีงงๆกันได้

เหตุผลหลักๆที่ทำเพราะ อยากลอง!  
เห้ย แล้วอยากจะบอกว่า การเป็นพิธีกร มันไม่ใช่เรื่องง่ายนะเว้ยเห้ย
หน้าตาอย่างเดียวแมมไม่ช่วยจริงๆ
(โอเค ณิช!  หนูสวยหรอลู๊ก… มากค่ะ – -‘)

อีกเหตุผลที่ควรเตือนตัวเองอยู่เสมอ 
ถ้าเราลองทำงานนี้ดู เราอาจจะมีเวลาเขียนบล๊อกมากขึ้น
เราอาจจะออกไปถ่ายภาพมุมช้าๆ แบบที่เราอยากทำมานาน
เราอาจจะมีเวลาอยู่กับมุมเงียบๆของงานได้เยอะขึ้น
จนถึงตอนนี้…จังหวะเหล่านั้น มันยังมาไม่ถึงเลยค่ะ…

ชีวิตจริงแมมไม่ได้มีงานเดียวนะคะ T T
แล้วเวลาที่ฝันไว้อยู่ไหนคะ รอวันมันมาถึงอยู่ค่ะ
ยังสาว นมยังตึง ทำงานหาเงินไปก่อนนะคะ

อยู่ๆมาทำได้ไง? ทำไมเขาเลือกแก? พิธีกรมีเป็นร้อย
เขาไม่น่าเลือกแกนะ? รายการแบบนี้ทำไมเอาแกไปเป็นวะ?

นั้นนะสิคะ เป็นคำถามที่ณิชก็ไม่เข้าใจคำตอบอยู่เหมือนกัน แต่ณิชเชื่อว่าพี่เขาตั้งใจมาชวน เพราะอยากให้เราทำจริงๆ ก่อนหน้านี้มีหลายคนติดต่อมา แต่… จังหวะไม่ได้  อารมณ์ไม่ขึ้น มาชวนแบบไม่ตั้งใจ มันจะเห็นแววตั้งแต่ทีแรก เราเลยรู้สึกว่า เห้ย อย่าเลย! เอาเวลาไปนั่งเกาหมอยยังมีความสุขกว่า เราเลือก ทำงานกับคนที่เขาตั้งใจ อยากมีเราเป็นเพื่อนร่วมงาน มันให้กันได้ถึงกว่า

ใครชวนละทีนี้?

พี่นัย โปรดิวเชอร์รายการ Cyber City ของบริษัท ARiP ชวนให้ณิชลองไปถ่ายดู  ประโยคแรกพี่แกเขามาคุยตอนงานแมมท่วมหัวมาก จะไหวหรอวะพี่ หนูขี้อายนะเว้ย เห็นจังไรๆ แบบนี้อ่อนโยนมาก อยากจะบอก เขิลแรงนะ ณิชคุยกับพี่นัยด้วยระยะทางที่นานพอสมควร พี่เขาแมมดูตั้งใจในการชวนเรามาก เลยตัดสินใจเอาวะ ลองดู ช่วงชีวิตที่ผ่านมา ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว ทำไปเห๊อะ

เราจะได้ไม่ต้อง คาใจข้างในลึกๆ ที่เธอลืมกันไม่ทันพูดทันลา ~ พี่เจ เจตริน

0
6

นี่คือ พี่นัยค่ะ หึหึ ลุงที่ชวนมาเล่นกัน ยัง ยังไม่จบ ยังจะชวนไปเกี่ยวข้าวต่อ งานสวยงามไม่มีมาถึง
แล้วอยากจะบอก พิธีกรที่พี่นัยเลือกมา แมม ใส สวย หล่อ ทุกคน  ยกเว้นกุเนี่ย!!!!

2
การเดินทางด้วยรถไฟครั้งนี้ ทำให้ณิชเรียนรู้ว่า

– รถไฟจากหัวลำโพงออกตรงเวลา
(แต่คาดว่าแล้วแต่อารมณ์นายสถานี ฮาฮา)
– มีรถไฟฟรี มาลองเลยรู้ว่า รถไฟฟรีมีจริงๆ
– ปวดฉี่บนรถไฟ กรุณาเข้าตอนรถไฟวิ่ง อย่าเข้าตอนรถไฟหยุด
– ขอบหน้าต่างรถไฟมีฝุ่นจับ ถ้าแคร์ก็ระวังเสื้อผ้าตัวเอง
– คุณลุงยมราช บอกว่า “ชีวิตไม่ต้องรีบ” ไปแค่ยมราช ไม่นั่งรถเมล์ไป ทั้งๆที่เร็วกว่า มานั่งรถไฟที่ต้นสถานี รอลงระหว่างทาง เพราะไม่ชอบรถติด ก็ชีวิตไม่ต้องรีบ นั่งไปเรื่อยๆ ตรงไปอย่างเดียว เด๋วก็ถึง  ดีจัง
– เดวิช ทำให้ณิชรู้ว่า …
เก้าอี้รถของรถไฟ สามารถนั่งได้ ไม่ว่าจะขนาดตัวขนาดไหน
– คนจำนวนมากเดินทางไปไหว้พระ เพื่อความสบายใจ
– รถไฟทำให้ณิชมีเวลานั่งฟังเพลงที่อยากฟัง
– ณิชตั้งใจจะไปสักกับพี่มะนาว

1. พี่มะนาว เจ้าของร้านสัก ย่านข้าวสาร เป็นตากล้อง 2 ของงานนี้

2. คุณลุงยมราช ณิชคุยกับลุงแกอย่างจริงจังคนแรก  เพราะเราเลือกที่นั่งบริเวณที่ลุงนั่งอยู่ก่อนแล้ว คุณลุงน่ารักมากๆ อายุ 55 แต่ก่อนทำงานอยู่ชุมสาย ตรงเพลินจิต ตอนนี้ออกมาขายกระเป๋ามือ 2 กับเพื่อน อยู่แถวยมราช คอของเก่าเหมือนกัน คุยเรื่องที่ซื้อของเก่ากันถูกคอโครต

3. เดวิช ฝรั่งที่นั่งอยู่ใกล้กันๆ เดวิชเป็นคนแรกๆที่แนะนำให้เราเปลี่ยนที่นั่งมานั่งอีกฝั่งนึง เพราะหน้าต่างฝั่งที่ณิชเลือกไปนั่งครั้งแรกมันเปิดไม่ได้ เดวิชอยู่ฉะเชิงเทราค่ะ พูดภาษาไทยได้ชัด แต่ไม่พูดกับณิช หึหึ ภาษาณิชยิ่งห่วยอยู่ นางพ่นไฟใส่ใหญ่

4. คุณป้าสถานีลาดกระบัง  คุณป้าที่นั่งข้างๆณิชท่าทางจะป่วย หูไม่ค่อยได้ยินแต่พอถามว่า ไปไหนป้า ป้าแกบอก ไปหลวงพ่อโสธร ไปไหว้พระ ไปทุกอาทิตย์

4
3

สองภาพนี้ เป็น ภาพที่ณิชถ่ายตอนอยู่บนรถไฟ และตอนลง หวังว่าจะได้ถ่ายมากกว่านี้ในงานหน้า มัวแต่เติมแป้ง ปัดแก้ม คุยกับคนข้างๆ แรดๆ อยู่ กลับมาบ้าน อ้าวเห้ย กุเอากล้องไปทำไมนะ

5

ฝากติดตามความอยากลองครั้งใหม่ของณิชด้วยนะ หึหึ
เดินทางให้สนุกค่ะ เจอกัน!